Wiosenna stagnacja

Spodziewałam się więcej ;-)

Żółtej chmury forsycji, zieleni bujniejszej niż tydzień temu, paków na drzewach... a tu ogródeczek po 7 dniach jak był, tak jest. Jakby zasnął. Stoi i czeka na ciepło, ale gdzie ono jest, to nie wiem. Dzisiaj też zimno. No to popatrzyłam sobie, porobiłam zdjęcia tego co warto ? i oto moja dzisiejsza relacja.

Pąki

 

Zieleń

I nie moje niebieskości ;-) Uchwycone pod płotem po drodze.

 

Wiosenna inwentaryzacja ;-)

Po dwóch dniach harówki w Borkowie, obolała i nieco przeziębiona, miałam zamiar dzisiaj tylko zajrzeć na chwilkę do ogródeczka, tylko sobie popatrzeć. Ale że dzień cudny przecie, to i przebrawszy się w stroje robocze zabrałam się za sprzątanie. A było co niestety. Wichry naniosły śmiecia, a tu tak pięknie na świecie, to zebrałam sporo wiaderek śmiecia i chwastów! Już są :-(

A jak już posprzątałam to obeszłam ogródeczek z aparatem, by zapisać, co też na dzisiaj nam urosło. No i sporo tego znalazłam.

Moja serduszka gigant. W ubiegłym roku była jak spory krzaczek i kwitła bardzo długo. Mam nadzieję, że w tym roku będzie jeszcze lepiej.

Rozchodnik gruby - jednak rośnie inaczej niż okazały

Wiadomo! Piwonia.

Sasanki też już widać.

Na krzewach generalnie wszędzie pąki. Jagoda kamczacka, pąki na różach pnących, iryski w tle.

Wszędzie zielenieje ;-)

A skoro forsycja ma zamiar kwitnąć, to już jednak koniec zimy!

 

Szaro jednak ;-)

Nie przestaję dawać się zaskakiwać wybrykom pogody, a właściwie zmiennego klimatu. Dzień niemal letni, 15 stopni, tylko trawa szara, drzewa gołe, krzewy ledwie w pąkach. Kontrast nieco przygnębiający, bo rzuciliśmy się do tych naszych ogrodów w poszukiwaniu wczesnej wiosny, a tu nieco nie tak.

Coś tam jest, ale szarość dominuje. Mój syn - obecnie mieszkający w Malezji - właśnie na tę szarość przede wszystkim zwrócił uwagą. No ale jak ktoś mieszka w dżungli to ma inne widzenie świata ;-)))

Ma takie widoki na przykład 

Zdjęcie by Miro at http://yakkharka.net/yak-kharka/

Wracając na Młociny :-(

Tutaj takie kwiatki

Co roku wyrastają w szczelinach pomostu. Aż mi ich żal, ale to siła życia, której życzyłabym wielu moim roślinom. Mają wspaniałe warunki, a i tak giną. 

Krokusiki ledwo widoczne. Co roku co raz mniejsze i co raz ich mniej.

I niestety śmietnik wszędzie. Wicher hula, nanosi śmiecia z okolicy. Już nie sprzątam, bom nie Syzyf.

Tulipany jak wyrosły, tak stanęły. Tak jak i wszystko. Zimne noce, wegetacja stoi i czeka. I wie co robi!

Działkowe pierwiosnki się gramolą, ale ledwie im to idzie. 

Kępy wiesiołka mam wszędzie i nie narzekam :-)

A kolory kwiatów i zieleń mam w domu!