Bez słów, po prostu zimowo!

Młociny w grudniu

W środę pisałam o Borkowie w grudniu, dzisiaj piszę o Młocinach i tej mojej kwadratowej, malutkiej przestrzeni, gdzie każda trawka jest moja, bo przeze mnie posadzona. Lubię tam wpaść choćby na kilka minut, bo pomimo pory roku, wszystko tak ładnie żyje.

Pograbiłam jak zwykle liście, a zbierając liście z rabat odkryłam spore kiełki krokusów. Dzisiaj ponad 10 stopni ciepła, rośliny chyba biorą to za początek wiosny, w trawach nowe zielone pędy. A że w perspektywie miesiąca zimy ani śladu, to może nic im się ni stanie.

Dzisiejsze widoczki

Róże nadal mają zielone listki

Trawy bez zmian i ogólnie dość zielono

Teraz ogródki poczekają parę dni, w weekend pracuję, potem mam przedwigilijne spotkanie z synem, a potem znowu będzie czas na wizytę na Młocinach. Świąt w tym roku nie obchodzę. Bez Grina nie ma atmosfery ....

Strach ma wielkie oczy ;-)

Od ostatniego włamania, każdy wyjazd na Młociny to obawa i strach co tam zastanę. Ale też i w różnych momentach, kiedy pomyśle o moim ogródku stale wyobrażam sobie, co też złego znowu może się tam wydarzyć. Wyobraźnię ma ogromną, więc i strach jest straszny. Toteż pomimo nadal braku samochodu - ASO się nie wywiązało, nie ubezpieczyciel! - dojeżdżam 'zbiorkomem' - jak to nazywa mój syn - cierpiąc straszliwie, bo nie lubię być zbyt blisko ludzi, a zapach w tramwajach doprowadza mnie do tego, że czasem muszę wysiąść wcześniej. 

Jeszcze parę dni i wracam do samochodu. A na Młocinach na szczęście spokój i uroda. Zimy ani śladu, wilgotność w sam raz, nie ma nic do roboty, poza popatrzeniem na roślinki i tzw, obchodem ogrodu.

Obeszłam, popatrzyłam, zebrałam suche listki, nacieszyłam się tym, że wszystko tak ładnie wygląda, no i tyle ...

Śliczne listki  azalii japońskiej

 Iwa w pączkach

Wilczomlecze kolorowe

I bezustannie śliczne trawy

Nie wiążę traw w tym roku, bo zima jest, taka jaka jest, a trawy wyglądają tak atrakcyjnie, że szkoda je ruszać. Oczywiście nie mam też żadnych zabezpieczeń, czy chochołów na roślinach, bo po pierwsze to dużo za wcześnie, a po drugie zrezygnowałam już dawno z roślin ginących w naszym klimacie. Nie warto.

Nawet słońce dzisiaj widziałam !

Słońce i światło to atmosferyczne, ale też tyle pozytywnych rzeczy się dzieje, że aż jasność wielka wokół. 

Nikomu nie czynię krzywdy, staram się pomagać, nie ma we mnie chęci do zemsty, nawet jeśli inni wyrządzają mi krzywdę, może nie jestem otwarta na innych ludzi, ale nigdy nie potrafiłabym skrzywdzić żadnej istoty, ludzkiej czy zwierzęcej.  W większości zdarzeń mojego życia, ludzie wokół mnie odpłacają mi tym samym, a i los - poza wyjątkowymi wydarzeniami - jest dla mnie wyjątkowo wspaniałomyślny.

Stąd to dzisiejsze zachwycenie światłem, bo to grudzień, a dzień był jasny jak brylant, a do tego moja ukochana działeczka na Młocinach też wyglądała dzisiaj pięknie i żadnych nowych śladów inwazji nie znalazłam. Cudowny spokój wśród pustych ogrodów zalanych niezwykle pięknym światłem.

Nikogo wokół, tylko uśpione ogrody, nadal zielone, potęgują uczucie spokoju i radości z życia. A i kolorów sporo też jest. U mnie wcale, ale to wcale szaro nie jest.

I jak tu nie kochać berberysów. W tle nadal całkiem ładne krzewinki lawendy

Pędy róż pnących nadal pełne zielonych liści

Berberysy!

I bardzo ciekawa w tym roku budleja

A głogownik - jak zwykle w czerwone łatki...

 

Zgrabiłam nawiane przez wiatr liście, nacieszyłam się spokojem, założyłam nowe zamki i kłódki i powierzając ogródek opatrzności wróciłam do domu .... tramwajem! 

Samochodzik u blacharzy wraca do pierwotnej urody po ostatniej kolizji. Za kilka dni wróci do mnie jak nowy. A ja niestety personifikuję przedmioty martwe, tak jak uczłowieczałam mojego psa. Taka ożywiona materia nie sprawia kłopotu, nie zadaje bólu, nie sprawia przykrości, czego niestety o ludziach powiedzieć się nie da. 

Ja im wybaczam, bo wiem, że cierpią bardziej ode mnie.

Włamanie

Niestety, nie ominęło i mnie. Nieproszeni goście odwiedzili Młociny. 

Zima to zawsze zły czas dla działek i ich właścicieli. Pod nieobecność gospodarzy i w wyniku rzadkich teraz wizyt w ogrodach, działki to łatwy łup.  

Już z daleka widziałam, że domek otwarty, z bliska zobaczyłam na furtce ślady włamania i uszkodzony zamek. Telefon na policję, wspólne wejście na teren ogrodu i do domku. Bałam się strasznie, co tam zastanę, ale chyba złodzieje zostali spłoszeni, bo poza otworzeniem domku, chyba nawet do niego nie weszli.

W sumie niewielka strata, bo tylko zamknięcia na furtce i drzwiach, ale psychicznie bardzo trudne przeżycie. Naruszenie naszego miejsca, obecność obcych w miejscu, gdzie dotąd bywałam tylko ja, wtargnięcie.

I pytanie - wrócą?

Choć na chwilę

Pojechałam na Młociny, bo ciągnie do ogrodu, chociaż wilgotna zimnica. 

Jeżdżę wprawdzie trochę z duszą na ramieniu, bo po ostatnim parkowaniu mój ukochany czarniutki Focus nieco skrzypi ;-) 

Nic groźnego ;-) Błotnik, zderzak, kawałek karoserii i kilka rozmaitych mniejszych elementów do wymiany, ale wgniecenie daje o sobie znać podczas pracy zawieszenia. 

Już po wizycie w Ford ASO i niezwykle miłym spotkaniu z rzeczoznawcą, zakres szkód uzgodniony, jutro mam mieć wszystkie papiery by wstawić czarnego do warsztatu. Jak dotąd jestem pod wrażeniem tempa i sposobu pracy mojego ubezpieczyciela. Żeby nie zapeszyć nie podam nazwy, ale jak tak będzie dalej, zrobię mu tutaj reklamę ;-) Tak czy inaczej smutno, bo bardzo lubię moje cztery kółka. Sekunda nieuwagi, dekoncentracja bo już na parkingu, tylko zwykłe wyrównanie auta i nagle buum! A że samochód trzy razy taki jak mój, dostawczy kolos, to pomimo niemal zerowej prędkości zakres szkód jednak spory. Na szczęście nigdy nie wyjeżdżam na drogę bez AC, chociaż to pierwsza moja szkoda od kiedy mam prawo jazdy. A mam je od 1983 roku! I tak ubezpieczyciele zarobili na mnie majątek.

Ale wracając do ogrodów. Zimno, smutno, pusto. Jeszcze tylko trawnik dziwnie zielony, nawet bardziej niż był ostatnio. Chyba wilgoć tak na niego działa. Na mnie działa gorzej, bo dawno zapomniana rwa kulszowa wróciła i trzyma. Może też stres ma tu swój udział. Ale co tam rwa, trzeba się ruszać, to przejdzie.

Zielone trawniczki i co tam jeszcze kurczowo trzyma się gałązek ;-)

Niedźwiedzie futro czyli Kostrzewa miotlasta żółknie przepisowo, na wiosnę będzie trochę pracy z tymi kępami.

Popatrzyłam na roślinki, zmarzłam bo wilgoć jakoś kości przenika i uciekłam do ukochanego domu. Tylko jednak troszeczkę smutno...

A jednak nadal kolorowo

Dzisiaj bardzo pracowity dzień na Młocinach. Rozsypałam kilkanaście wiader kompostu na rabatach, szczególnie tam, gdzie posadziłam cebule. Taka dodatkowa warstwa ziemi przyda się jak kiedyś przyjdzie zima, a i żyzność rabatek też będzie lepsza.

Poza tym lubię widok takich czarnych, czystych rabat, szczególnie jak niewiele tam teraz rośnie. To znaczy rośnie, ale skoro to byliny, to widać to będzie na wiosnę. Tak jak tutaj. Ta pusta część to miejsce zasadzenia podzielonych przetaczników. Mam nadzieję zobaczyć tu łan niebieskości.

 

Czysto wśród berberysów, pośród których na wiosnę spodziewam się łanu czarnych tulipanów

i pod różami. Tu też mają być wiosenne kwiaty - hiacynty,  krokusy i czosnek gigant.

Pięknie rośnie Runianka

I tytułowe kolory. Berberys Juliany

Turzyca 'Sparkler'

Trzcinnik Karl Foerster

I drugi Berberys Juliany, tylko ten jest zawsze bardziej zielony.

Miłka i Turzyca 'Silver Sceptre'

Zebrinus całkiem suchy, ale nadal zdobi.

Hortensja dębolistna wcale nie gubi liści

Rzadko robię jej zdjęcia, chociaż niezwykle ją lubię. Z wielu powodów. Dostałam ją od bardzo miłej Pani, jest niekłopotliwa, zawsze fajnie wygląda.

Rozplenice też suche i też nadal ładnie wyglądają.

A tuż za nimi, za ogrodzeniem taki gość!

 

Ostatnia Rudbekia, w dodatku samosiejka.

Głogownik znowu w kropki

A Budleja nadal żywa!

A tu niezwykła żółtość Pigwy, przed nią kity Miskanta Gnome.