Listopadowa zieleń

Ogród wcale nie jest szary, listopadowy pomimo tego  że liście są już tylko wspomnieniem. Zieleni całkiem sporo, chociaż u mnie iglastych wcale nie ma dużo, bo poza świerkiem, paroma jałowcami i niewielkim tujowym żywopłotem, reszta to liściaste. 

Niewątpliwie gwiazdą mojego ogrodu jest o tej porze roku Berberys Juliany mając za tło berberys Jytte.

Głogownik trwa chociaż każdej zimy traci liście

Północna ściana ogrodu to w lecie dławisz, zimą bluszcz. Teraz gołe pędy dławisza, ale z kolorowymi owocami przeplatają się z zielenią bluszczu.

Najbardziej zielony jest tutaj Ubiorek

Mint Julep to tegoroczny dodatek 

A Marmalade to już kilka lat, tylko dopiero w tym roku znalazłam dla niej właściwe miejsce. Przedtem żyła, ale jakoś niezbyt żywa ;-)

Wygrabiłam ostatnie liście, wyczyściłam rabatki, wycięłam ostatnie byliny, powiązałam Trzcinnika w snopki, zostało mi jeszcze 'wytrzepanie' tujek z suchego badziewia w środku i sezon będzie trzeba uznać za zamknięty.

Wywiozłam sprzęt - kosiarkę, piłę, narzędzia, bo nie będą potrzebne do wiosny, a trzeba wszystko zakonserwować, zabezpieczyć.

Nieodwracalnie koniec pracy w ogrodzie, ale że w pracy tzw. młyn, to może i lepiej. 

Byle do wiosny.

 

 

Usprawiedliwiona nieobecność zewnętrzna ;-)

Spędzenie takiego domowego dnia bez wychodzenia dokądkolwiek, zwykle uważam za mało akceptowalne. Tyle jest zawsze do zrobienia w ogrodach, albo spraw do załatwienia, czyli tzw. kwerend, że bardzo rzadko decyduję się na pozostanie w domu przez cały dzień. 

Ale kiedy za oknem taki widok,

a obchody święta zablokowały mi praktycznie wyjazd z domu, bo to okolice biegu niepodległości, czuję się całkowicie usprawiedliwiona. 

Takie domowe dni to często czas na długie filmów oglądanie w ulubionym fotelu wyszperanym na ebayu za 5 funtów

 

To takie binge watching. Dzisiaj czeka na mnie Królowa, w najnowszej wersji historii Elżbiety II  - The Crown. Serial ma tak wysokie notowania i takie recenzje, że spodziewam się uczty teatralnej wręcz. 

Ale zanim zalegnę w fotelu zrobiłam dzisiaj przegląd moim domowym zielonym - hojom, krotonom i innym tropikalnego pochodzenia roślinom, takim jak araliowiec, monstera i najnowszego okazu tropikalnego kopytnika - Ipomea pres-caprae. To jest wilec, tyle że tropikalny o liściach w kształcie kozich kopytek, stąd moje skojarzenie z kopytnikiem pospolitym, chociaż to zupełnie inny gatunek.

Oto moje nowe sadzonki. Jedna to typowy przedstawiciel Ipomea pes-caprae, drugi to Morning glory. Oba rosną na piaszczystych wydmach w strefie subtropikalnej i bardzo się boję, czy niedostatek światła ich nie zaszkodzi. Inna sprawa że to jedne z najbardziej odpornych odmian, których wegetacja pojawia się jako pierwsza na terenach po kataklizmach wszelkiego rodzaju. Zobaczymy.

A to moja domowa zielenina :-)

Zamiokulkas z historią i hojowy parapet. Poza tą najbardziej znana hoją Carnosa jest tu Multiflora po lewej i Flavida po prawej.

Na pierwszym planie hoja Flavida

Kwitnąca hoja Multiflora

Monstera i Araliowiec. Bardzo lubią swoje towarzystwo. Od kiedy przestałam wystawiać araliowca na lato na taras, przestał też tracić liście na zimę.

Kuchenne krotony i kolejny hojowy parapet

Rosną tu od lewej: Lacunosa, Australis tenuipes, Australis Lisa, DS-70 (ex Tsangii), która właśnie kwitnie.

 Australis Lisa

 Bardzo kocham to moje miejsce ;-)

Ale właśnie nadeszły wieści z Borkowa, zaraz napiszę co się dzieje, a dzieje się, oj !

Zdążyłam przed śniegiem

Wczoraj godzinami walczyłam z liśćmi, wszystko po to, by na wyczyszczone rabaty nasypać nowej ziemi, obkopczykować niektóre - róże i rodgersje - inne moje rośliny to raczej zimoodporne, bo już dawno zrezygnowałam z tych wrażliwych.

Widok ogrodów 'opakowanych' na zimę osobiście uważam za nieporozumienie - ogród zimą ma nadal cieszyć widokiem, a nie straszyć. Dlatego nie mam żadnych odmian wymagających ubranek na zimę. Co innego podsypanie ziemi, to nawet wygląda ładnie, szczególnie że nadal pięknie wyglądają żurawki, bodziszki, trzmieliny, kosmatka śnieżna, kostrzewy, a z krzewów śnieguliczki, hortensje dębolistne, wiele berberysów.

Zdjęć niestety nie zdążyłam zrobić po tych porządkach, bo zmrok mnie zastał. Jedno mam, ale kiepskiej jakości i zostawiam jako dokumentację.

Dzisiaj zimno bardzo, śnieg, niech ogród powoli zasypia ....

 

Liściasta monotonia ;-)

Dzisiejszy widok ogrodu mnie jednak nieco podłamał.

 A ja niestety z tych porządnickich, co bałaganu w ogrodzie nie zaakceptuje chyba nigdy, więc złapawszy grabie znowu godzinami napełniałam wory liściowym śmieciem. Na szczęście jutro zabierają z naszego ROD-u zielone odpady, więc przynajmniej nie musiałam sama tych worów nigdzie zawozić.  

A pod wieczór było tak ;-)

Ta róża co to miała być Flammentanz a nie jest, jest jednak bardzo udana :-)

Dzień za krótki na te liście ;-)

Kiedy skończyłam grabić i sprzątać ciemno już było. Wprawdzie niewiele więcej jest teraz do zrobienia, ale wciąż mam nadzieję na posadzenie hiacyntów i żonkili. Tulipanów nie sadzę, bo to efekt na jeden sezon, a potem znikają. Może te małe botaniczne 'Tarda' ? Listopad ma być ładny, liści już wtedy będzie mniej, to jakoś czas na inne prace może się znajdzie.

A ogródek nadal cieszy barwami i to jest całkowicie wyjątkowy rok pod tym względem.  

 

Zdążyłam przed potopem ;-)))

Pojechałam dzisiaj na Młociny raczej z poczucia obowiązku, niż przekonania bo dzień od rana bury i ponury. No i udało się. Trafiłam na 2 godziny bez deszczu. Wprawdzie szaro i wilgotno, ale zebrałam te 'materiałowe' liście morwy, które wyjątkowo szkodzą trawnikowi, wygrabiłam cały trawnik z 'sianka', zebrałam cały ten śmietnik i wtedy lunęło.

Teraz to już strach wyjść z domu. Ale za to mam parę mokrych zdjęć :-)

Trudno kochać taką deszczową pogodę, ale też trudno jej nie docenić. Napojony przed zimą ogród pozwoli roślinom lepiej przetrwać zimę. To z powodu ubiegłorocznej suszy i wczesnego mrozu, tyle roślin padło - do dziś nie mogę odżałować całej mojej kolekcji traw.

Trochę martwi mnie trawnik, bo koszenie w tej wilgoci nierealne, a jednak trawa rośnie, co widać na zdjęciach. Mam nadzieję na parę suchych dni wkrótce, by skosić jeszcze trawę przed zimą. Inaczej będzie kiepsko wiosną. 

W tej sytuacji tym bardziej ważne jest grabienie - razem z liśćmi wygrabiłam dzisiaj sporo 'sianka', a to pomoże trawnikowi na pewno.

Kolorowy! Biały nigdy!

Natrafiłam niedawno na pomysł pewnej ogrodniczki, by jesienny ogród był biały.  

Dzisiaj kiedy jak zwykle grabiłam liście, podziwiałam bogactwo kolorów polskiej jesieni i zastanawiałam się, jak można by z tego zrezygnować. I wtedy uświadomiłam sobie, że takie ogrody, biało-zielone jesienią są dość powszechne u nas - tuje, chryzantemy i wieczne odpoczywanie naszych bliskich. Tylko nawet tam, bliscy raczej przynoszą kolorowe chryzantemy i róże, by kolorem kwiatów ubarwić te smutne chwile.

A zatem niech trwa kolorowa jesień!  

Do tego, dzięki ostatnim deszczom napojony ogród pozieleniał, drzewa nie gubią liści tak szybko, a wokoło trwa feeria barw.

 Hosty ładnie w tym roku odchodzą.

Bodziszki zazieleniają rabatki

Bluszcz pod Dławiszem ma się coraz lepiej

Trzmielina oskrzydlona kolejny raz, ale wyjątkowo długo trzyma kolorowe liście. W ubiegłym roku obsypały się za szybko i zabrały urodę 'gorejącego' krzewu 

Ostatnie pąki na róży pnącej

A w domu winko pięknie pracuje

A jutro Borków. Powoli wracam do ogrodowej rutyny sprzed nawału pracy i korzystam z - być może - ostatnich w miarę ciepłych dni.