W poszukiwaniu wiosny...

Wieje, świszczy, pada, ale wiosenne ciepło daje się odczuć. 

No i te ptasie koncerty!

Chociaż po chorobie nadal mam siły komara, to nie wytrzymałam i pojechałam na Młociny. I od razu lepiej ;-)

Ogródeczek zaśmiecony, ale jest. Trawnik zielony, godzina pracy i będzie ślicznie, tylko nie w tej wilgoci! A oznaki wiosny a jakże znalazłam !

Głogownik kolorowy

Iwa w kotkach

A Wilczomlecz złocisty w pąkach

Niewiele, ale od razu radośniej!

Krokusy wypuściły pojedyncze wąsy, reszta jeszcze śpi.

Młociny pod śniegiem

Co za banalny tytuł ;-)

Banalny, bo przecież nic się nie dzieje w sferze ogrodowej. Zaglądam na Młociny co tydzień, sprawdzam, czy wszystko na swoim miejscu i poza walką z zamarzniętymi zamkami i paroma zdjęciami, niewiele więcej można zrobić.

No jeszcze sobie popatrzeć, potęsknić za wiosną i po raz kolejny rozważyć pytanie: co będzie jak już domek w Borkowie stanie? Jak pogodzę kilka dni pracy w tygodniu i dłuższe pobyty w Borkowie z wizytami na Młocinach? A przecież nie wyobrażam sobie rozstania z tymi 185 metrami, gdzie każdy centymetr ziemi przekopałam setki razy, a każda roślina, która tam rośnie - poza drzewami - została posadzona przeze mnie. 

Na tę chwilę plan jest prosty. Żadnych zmian. A kiedy domek już będzie i zacznę pomieszkiwać na wsi, będę się martwić wtedy.

  

A oto tytułowe Młociny pod śniegiem

Tydzień wcześniej też byłam. Nie udało się wtedy otworzyć zamarzniętej furteczki, więc zdjęcia zza krat ;-)

Widać różnicę, bo dzisiaj już tak słonecznie nie było.

Noworocznie z Młocin

W pierwszy dzień roku wizyta na działce nieodzowna, chociaż pogodowa szarość raczej zachęca do pozostania w czterech ścianach. Po drodze wiedeńskie polki i walce z Wiednia wprawiły mnie w taneczny nastrój, a rozmaite ogrodowe detale jeszcze bardziej nastroiły na wesoło.

To zacznę od noworocznej zagadki dla zaglądających ;-)

Oto co to ?

Kwitnące róże z nadal zielonymi liśćmi w styczniu to jednak jak dla mnie nowość. Sądzę, że zapasy wilgoci są za to odpowiedzialne, a nadchodzące 12 stopniowe mrozy, bardzo w mnie w tym kontekście przerażają.

Pod różami całkiem żywa lawenda 

a wkoło sporo kolorowych plam, w tym plamisty Głogownik ;-) 
Ale on już tak ma.

Kolczasta bestyjka berberysowa ;-)

Mój pierwszy owadzi domek z 2013 roku wyraźnie czuje piętno czasu, ale nadal spełnia swoją funkcję i bardzo mi się podoba w tej spatynowanej wersji.

Do tego chyba znalazłam idealny drewniaczek do Borkowa :-)

Podoba mi się taki początek roku, 

czego i Wam Wszystkim życzę :-)

Badyle ;-)

Pierwszy od dawna tak ładny dzień!

Słońce, błękitne niebo i gdyby nie lodowaty wiatr, byłoby niemal wiosennie. A na Młocinach jak zwykle pusto o tej porze roku, ogrody też pustawe, tylko badyle sterczą wokół ;-)

Mają te badyle swój urok o tej porze roku, co starałam się dzisiaj uwiecznić.

Nie ma śniegu, jest śmietnik

Dzień wolny, czas na wszystko, to i na krótką wizytę na Młocinach.

Po śniegu ani śladu, za to śmieci nawianych przez ostatnie silne wiatry mnóstwo. Nie sprzątałam, bo nadal wieje, a poza tym mżawka, okropnie brzydko. Ustawiłam jedynie nowy palik dla Iwy i uciekłam do innych, przyjemniejszych spraw ;-)

Ale oczywiście jeszcze jak zwykle dokumentacja zdjęciowa - niewielka - bo jest jednak nieciekawie i tylko parę kadrów, gdzie ogródeczek wygląda jako tako. To chyba najgorszy czas dla ogrodów niezimozielonych. Nie narzekam, to raczej tylko konstatacja.

Kosodrzewina - wciąż planuję dosadzić tu jej więcej. Bardzo ją lubię.

Lawendowy zakątek, jeden z kilku. Mnie się podoba w tej zimowej wersji, oczywiście jest regularnie cięta i tylko zastanawiam się, czy rzeczywiście po kilku latach straci całkiem walory estetyczne. Tak twierdzą co poniektórzy ogrodowi znawcy.

Iwa ma lepsze podparcie, z właściwej strony, chociaż palik nadal mógłby być wyższy ;-)

 

Koraliki dławisza, ogników i głogownik

I clematis Polish Spirit w zimowej wersji - czekoladowej, jak to pięknie ujęła Basia z 4 arowego azylu.

 Z Basią poznałyśmy się na jednym z forów i jakoś lata mijają, a Basia nadal o mnie pamięta i zagląda, a ja zaglądam do Niej. I to jest jedna z wielu wspaniałych cech ogrodnictwa - łączy ludzi przez ich pasje i niewiele więcej ma znaczenie.

Gdyby jeszcze ta pogoda nie była taka okrutna. Wszystko potrzebuje światła!

Grudniowo na Młocinach

Po 8 dniach pracy w pracy - bez przerwy - dzisiaj święto i wizyta w moim ukochanym ogródeczku. Nikt mi nie kazał tyle pracować ;-), to ja nie widziałam innego wyjścia, bo jak się czegoś podejmuję, to doprowadzam do końca. Wprawdzie do końca daleko, ale - jak słyszę  wokół - światełko w tunelu widać. Oby mieli rację!

Ogródeczek - ile to miejsce dla mnie znaczy przekonuję się za każdym razem, kiedy wychodząc zza zakrętu ogrodowej alejki, wreszcie widzę te moje 185 metrów. Po pierwsze ulga, że wszystko na miejscu, po drugie radość, że tak ładnie - może nie zawsze, ale dla mnie zawsze - po trzecie gdzieś oddala się cały świat z jego ciężarem i całym złem.

Nie wiem, jakim cudem trafiłam wtedy w lipcu 2011 roku na to miejsce. Nie wiem też, jak wyglądałoby dzisiaj moje życie, gdybym tego miejsca nie miała, bo nadało inny bieg, inne znaczenie wszystkiemu. A przecież to tylko 185 metrów ziemi ;-) Borków to też pokłosie Młocin, bo bez odnalezienia tej radości z uprawiania ogrodu pewnie bym nie podjęła takiego wyzwania. A tak jest i Borków, a jutro znowu tam będę. 

A na miejscu zima i pustka. Ogrody śpią, ani żywej duszy wokoło. Kilka zdjęć by jak zawsze udokumentować kolejny dzień, ale i pokazać, co w moim odbiorze jest ładne. 

Ubiorek śnieg i hortensje

Trzcinnik

Berberys Juliany

 

Róże 

Iglaczki w śniegu

A na koniec podparta Iwa. Kiedy przyjechałam, zobaczyłam Iwę zgiętą do ziemi, z korona tej jej masy gałązek zakrytą mokrym śniegiem. Na szczęście pień nie złamał się, a jedynie wygiął. Teraz podparta - palik za krótki, ale innego akurat nie miałam - znowu stoi.

 

Zmarzłam, dzień szary ale radosny, bo wszystko jest na swoim miejscu nie tylko w ogródeczku :-)

Lato 2016

Kiedy zima, zimno i śnieg wracam do mojego ogródeczka przeglądając, miesiąc za miesiącem, jak to tego lata było. Dobrze jest tak powspominać, ze zdumieniem odkryć, jak było kolorowo, ile jednak kwitło, owocowało, zieleniło się i powoli brązowiało i złociło się na koniec. 

Czerwiec

Lipiec

Sierpień

Wrzesień

Lato 2015 też podsumowałam zdjęciowo. Dla porównania zapraszam na moje Wspomnienie lata , jakie zapisałam w listopadzie w ubiegłym roku.