Mokry ogród

Weekend i poniedziałek jak zwykle w pracy, koniec semestru coraz bliżej, studenci coraz bardziej znerwicowani, bo termin obron dyplomów tuż, tuż, to i zamieszania na uczelni sporo. Pomagam jak mogę, ale też czekam by jak najszybciej ruszyć w moje ogrody. 

Dzisiaj na krótko Młociny, ledwie zdążyłam przed deszczem uporządkować podjazd przed działką, kiedy rzęsisty deszcz zagnał mnie do domku. Tylko jeszcze parę zdjęć ogrodu w deszczu i tyle na dzisiaj.

Młociny dla odmiany

Po tych straszliwie intensywnych dniach w Borkowie miałam spore wyrzuty sumienia, bo podlać ogród na Młocinach pojechałam dopiero wczoraj. Po dwóch dniach bez wody, w tym afrykańskim upale, mój ogród o dziwo wcale nie straszył. Podlałam go bardzo intensywnie w poniedziałek wieczorem i te kolejne dwa dni dał radę bez problemu. Wczoraj podlewałam o 22.00!

Dzisiaj w porównaniu do harówki w Borkowie to pełny relaks. Chwasty, czyszczenie rabatek, podlewanie, czysta rozpusta, bo i siedzenie na leżaczku było. Jednak dałam sobie w kość przez te trzy dni.

A tu na Młocinach odpoczynek wśród zieleni i podziwianie moich własnych roślinek, wyhodowanych od zera. 

Luteus kwitnie 

  
Mój pierwszy Czosnek. To Scorodoprasum

Mam też rozmaite niskie, ale wcale ich nie polecam. Brzydkie liście, a kwiaty niepozorne i nieciekawe.

Ostróżka jak świeca zaraz rozwinie swoje białe kielichy

 Hosty cudowne wśród Bodziszków

 Rh już przekwita

Hortensja Dębolistna

Domek powoli zarasta

I pierwszy w tym roku liliowiec, Stella d'Oro. Co ciekawe, w ubiegłym roku ten zakwitł najpóźniej. A teraz na innych nawet pąków jeszcze nie ma.

 Żółte irysy kwitną

Tak oto krążę pomiędzy ogrodami i jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi, pomimo niesamowitego zmęczenia.

No ale chyba najgorsze za mną ;-)

Co nowego?

Dzisiaj stołeczna działka ma pierwszeństwo, bo od jutra Borków i płot w Borkowie będą pochłaniały moją uwagę i czas. Wcześniej z pracy, by zdążyć przed jakby wiszącym w powietrzu deszczem i od razu uruchomienie kosiarki, bo trawa zaczynała sięgać kolan. Może jeszcze nie aż tak źle, ale tak zarośniętego trawnika jeszcze nie miałam w swojej ogrodowej historii. 

Wszystko za sprawą zaklinowanego ostrza w kosiarce. Nikt nie dawał rady go odkręcić, a ostrzyć trzeba, inaczej trawa poszarpana i koszenie daje żałosne efekty. Kolejne sąsiedzkie próby pomocy nie zdały się na nic, zawiezienie kosiarki w całości do Pana 'złotej rączki' skończyło się pokaleczeniem tejże, dopiero warsztat samochodowy i pneumatyczny sprzęt dały radę.

Ogromna różnica kosić trawnik 5-cio dniowy, a trawnik 14-to dniowy! Ciężka praca, do tego ogromna ilość skoszonej trawy. Kompostownik pełny, muszę wywozić. Do tego po skoszeniu przy korzeniach trawnik jest bardzo suchy, bez natychmiastowego podlewania po koszeniu, trawnik zmienia się w suche rżysko. Nastawiłam deszczownice i kiedy odjeżdżałam trawnik już nie straszył. 

I dzisiejsze nowości. Czarna Rudbekia ma całkiem spore pąki.

Piaskowiec górski dołączył w kwitnieniu do Zawciągu

Kosmatka śnieżna (Luzula Nivea) pokazuje dlaczego jest śnieżna

Za dużo tu kolorów! Ciemne krzewuszki kwitną, Hakone się żółcą, Azalia ma wielkie żółte kwiaty, Obsydian też zaczyna kwitnąć, na szczęście Bodziszki głównie się zielenią.

Mój pierwszy rododendronowy kwiat!

I pierwsze kwitnienie Dławisza. Te kwiaty są bardzo niepozorne, ale potem zimą będa owoce, które zdobią i które są pokarmem dla ptaków.

Też pierwsze tak obfite kwitnienie Ogników

Wilczomlecz groszkowy też szykuje się do kwitnienia. To ten najwyższy, dołem te żółte, to kwiaty Migdałolistnego w wersji Rubrum.

No i kolejne pierwsze kwitnienie! Pierwszy pąk na Rodgersji kasztanowcolistnej.

Zielony busz

Zgodnie z planem dzisiaj dzień na warszawskiej działce. Miałam kosić trawę, bo bardzo na nią czas, ale niestety zbyt mokro. A zatem tylko powyrywałam trochę chwastów, podwiązałam gałęzie niektórych krzewów, bo pod ciężarem wody zbyt nisko nad ziemia wisiały, powyrywałam chwasty z trawnika, a potem to już tylko robiłam zdjęcia.

 

Ogrodowa schizofrenia

Jeszcze nie zaczęłam prac w Borkowie, a już czuję jak trudno będzie jednak krążyć między obydwoma miejscami i to nie w sensie logistycznym, bo to dla mnie żaden problem. 

W końcu jestem mistrzem logistyki, co nie raz dowiodłam w mojej pracy zawodowej. Zawsze się śmiałam, że spokojnie panuję nad imprezą na 5 stadionów dowolnej wielkości. Nieskromnie napiszę, że mam taki wrodzony talent do organizacji każdego, nawet ogromnego wydarzenia, nie zawodzi mnie ani wyobraźnia, ani planowanie, ani tzw. prioretyzacja, czy ang. prioretizing, w dodatku robię to na prawdę na bieżąco, taki mam umysł. To jest wrodzone, albo nie i tego raczej nauczyć się nie można. Tzn. można, ale pod warunkiem pewnych predyspozycji osobowościowych.

No ale to była dygresja, a wracając do ogrodowej schizofrenii, to problem już widzę w moim zaangażowaniu w oba ogrody i zbalansowaniu  tego tak, by oba dało się utrzymać przez następne kilka lat. Bo kocham oba, choć w Borkowie ogrodu ani śladu jeszcze, i nie wyobrażam sobie by któregoś nie było.

Ale jednak ....

No nic, dzisiaj po pracy pognałam na Młociny nie zważając na gradzik, deszcze siekące, zimno i w sumie ... co za aura na ogrody!

No ale od piątku tam nie byłam, a przecież tyle mogło się wydarzyć! Nie wydarzyło się zbyt wiele, bo jednak zimno, ale kilka wartych odnotowania zmian rejestruję pomimo trudu robienia zdjęć ... pod parasolem.

Dzisiejsze widoki
Powoli, paskudny zielony ekran znika za zielonością Dławisza. I to jest wielka zaleta tego pnącza.

Azalia wielkokwiatowa w pąkach

Luzula kwitnie !

A wymarzła winorośl odbija i powoli obrasta domek Zawitki ;-), w którym sporo owadów osiedlonych!

Ostróżka w pąkach

Zawciąg nadmorski widoczny z daleka

A Borków?

Jutro konsultacje z ekipami pracowników, wizyta w tartaku, ustalenie szczegółów i powoli Borków już nigdy nie będzie taki sam. 

Oto zaczynam zmieniać to miejsce nieodwracalnie.

Jest moje własne, więc mam do tego prawo, ale bardzo bym nie chciała by to co zamierzam tam zrobić zaszkodziło naturze. Mam nadzieje na stworzenie miejsca, które tylko ją wzbogaci.

Ale to jest wielkie wyzwanie i mam tego świadomość.

Trawki rosną

Burza i deszcz wisiały mi nad głową przez połowę dnia, ale jednak oba zjawiska atmosferyczne zachowały się uprzejmie i poczekały aż zakończę dzisiejsze ogrodowe prace i dotrę do domu.

Zanim posadziłam trawki musiałam uprzątnąć śmietnik jaki powstał pod i wokół gruszy. Myślę, że z gruszkami w tym roku raczej już się pożegnałam. Po ostatniej mroźnej nocy wszystkie kwiatowe szypułki znalazły się na ziemi. Trawnik zasypany, rabaty, rośliny wszystko zasypane. Niespecjalnie ładnie to wyglądało, więc wygrabiłam i zebrałam dwa wiaderka tych niedoszłych owoców. Szkoda, ale tak jak już pisałam ta grusza to bardziej trzon mojego ogrodu, jego ozdoba, źródło cienia, a nie owoców, które i tak zbyt dobre nie są.

Silver Sceptre rośnie razem z Miłką pod Trzmieliną oskrzydloną 

Na efekt sobie trochę poczekam, ale bazując na doświadczeniu z ubiegłego roku, spodziewam się sporego przyrostu turzycy. Miłka po podziale na razie słabiutko idzie, ale się zieleni.

Pozostałych nie fotografowałam, bo praktycznie nic nie widać.

Carex Buchananii  z dzisiaj

 

Hostowo-bodziszkowy kąt pod głogami

I Clematis, który miał być trzecim z odmiany Paul Farges, ale zakwitł na różowo i wiem, że to nie ta odmiana, tylko nie wiem jaka.

Dwa pozostałe kwitły już w ubiegłym roku, kwitły na biało, a te różowe kwiatki mam po raz pierwszy. Muszę poszukać jaka to odmiana, by wiedzieć czego się tutaj spodziewać.