Zielono i kolorowo

 

Pąki

W śródmieściu stolicy drzewa kwitną, a u mnie nadal tylko pąki. Północne rubieże miasta, wieje też tutaj mocno, to i wszystko później zaczyna pełne życie.

Nektaryna

Wiśnia

Brzoskwinia

Bodziszki od Ewy

  

Kosmatka śnieżna, Luzula nivea

Wilczomlecz z wąsami czosnków

Clematis Polish spirit

Tyle radości z tej zieleniny ;-)

Dzisiaj na żółto :-)

Po wczorajszej kwerendzie po urzędach, wizycie w tartaku, roboczym spotkaniu z sąsiadem z Borkowa, dzisiaj dla odmiany słońce na Młocinach i walka z chwastami. Znowu!

Wśród roślin zielono, ale z powodu zimna jednak wielkich zmian nie ma. Szafirki bez zmian, tulipany i hiacynty tylko zielone listki mają, za to kosmate narcyzy są.

Tu pod zieleniejącym Berberysem Kórnik

Żółtego w ogóle mnóstwo

Nie tylko Forsycje, ale też Pęcherznice Dart's Gold żółcą się nad kiełkującymi liliowcami. A te Pęcherznice co czerwienieją, to Mindia.

Kolejne żółte w pąkach jeszcze.

Zimna wiosna ale zielona i w kwiatach!

Dla odmiany po letniej wiośnie, dzisiaj wiosna zimowa. 

Przemarzłam do tzw. kości, spędzając zaledwie kilkanaście minut wśród moich roślinek na Młocinach.  
Oglądałam też zdjęcia z ogrodów na południu Polski pokrytych pierzynką śniegu!

My w centralnej Polsce na szczęście nie mamy tak źle, do tego moje rośliny nieokrywane wcale podczas zimy, zostały zahartowane tak, że takie zimne noce i dni to dla nich teraz żaden problem. Zielono na krzewach, zielono na ziemi, chociaż np. szafirki i tulipany do kwitnienia mają bardzo daleko.

Pierwsze narcyzy pod zieleniącymi berberysami, a po drugiej stronie ścieżki liliowce wystawiają coraz więcej zielonego.

 

 Tu narcyz z Ice dance.

Forsycja nadal nieśmiało

Runianka kwitnie!

Trzmielina oskrzydlona posadzoną późną jesienią cudnie się przyjęła.

Szafirkowa rabata pod jabłonką. W każdym zielonym wianuszku fioletowy czubek.

Trzcinnik Karl Foerster zielenieje ślicznie, jako pierwsza trawa w ogrodzie. Inne nadal suchulce.

Rącznik i kanny

Weekend pracowity w pracy, bez szansy na choćby krótki rekonesans działkowy. Do tego wygląda na to, że moja nowa pracowa przygoda rozwija się perspektywicznie i  nie prędko się skończy. To jednak cieszy, pomimo tego że czas mi się skurczył nieco.

Na szczęście pogoda też raczej 'domowa', zimno i trochę pada, więc żal mniejszy, ale też i radość z tej podniebnej wody. Deszczówka jest jak złoto dla roślin. Żadne inne nawadnianie nie da tego ziemi i roślinom, co daje deszcz.

Za to głowa i mnóstwo kartek papieru w 'robocie', bo po chwilowym zwątpieniu we własne siły, co do moich możliwości zagospodarowania Borkowa, powrócił entuzjazm i wiara, że jednak dam radę. 

Przez chwilę, dłuższą chwilę, zastanawiałam się po co biorę sobie na plecy taki nowy ciężar, finansowy, czasowy, zobowiązanie, które znowu odbierze mi wolność by ruszyć w świat, podróżować, czego nie mogłam robić ostatnio z powodu mojego ukochanego  psiego towarzysza.

Bezsenne noce, walka z myślami, szczera analiza tego co mi do szczęścia jest potrzebne i jest decyzja. 

Wolę z czarnymi pazurami walczyć z naturą w Borkowie, niż wędrować po jakichkolwiek stolicach świata. W większości już byłam, przejechałam świat wzdłuż i wszerz, więc teraz jednak to ukryte wśród pól, moje nowe miejsce ciągnie mnie o wiele, wiele bardziej. A jeszcze jak wyobrażę sobie, co mogę tam stworzyć, nie mam wątpliwości,  że podejmuję to wyzwanie. 

Zapewne ostatnie. 

Czy się uda? 

Zobaczymy, a efekty będę dokumentować, dobre i złe, sukcesy i porażki w kolejnym blogu, by nie zaciemniać obrazu. Tu będzie tylko opowieść o Młocińskiej ROD-owej posiadłości, aż do jej dni ostatnich, kiedy zastąpi ją nowe blokowisko.

A tytułowe rośliny to moje wiosenne nasadzenia i wysiewy domowe. Pisałam o tym wcześniej. Dzisiaj efekty.  

To wysiane rączniki. Ciekawe, że każde nasionko wykiełkowało z inną siłą, ale wiem, że każda z tych siewek będzie wielką wspaniałą rośliną. Polecam Rącznika jako niezwykle dekoracyjną, chociaż jednoroczną roślinę. 

Kanny, te pospolite czerwone i niskie mnożą się jak króliki

Wrzuciłam też parę bratków na balkon. Mają towarzystwo wrzosów, które od kilku miesięcy zdobią nieprzerwanie mój balkon zwany tarasem, bo jest taki duży.

I kolejne wiosenne

Dzień letni całkowicie, chociaż wiosenny. W środku dnia sporo ponad 20 stopni i piękne światło. 

W taki dzień nie sposób nie pracować w ogrodzie, toteż wiele godzin spędziłam na kolanach, chociaż wydawało się, że nie ma tam co robić.

A tu chwasty szaleją, rabatki ze zbitą ziemią czekają na grabienie i spulchnienie ziemi, trawnik nadal wymaga grabienia, krokuski usunięcia przekwitłych kwiatów, rozchodniki wyczyszczenia z zeszłorocznych badylków, etc....

Ledwie żywa, ale szczęśliwa siedziałam sobie potem z herbatą w nieprawdopodobnie gorącym słońcu i cieszyłam widokiem moich roślin. Są na pewni wspanialsze ogrody, z pięknymi aranżacjami roślin, wielkie i doskonałe, ale przecież wiadomo, że dla każdego z nas ten nasz własny jest taki bliski, i tak cieszy.

 

Nowe roślinki

 

Taki to etap, kiedy cała przyszła uroda roślinnych piękności siedzi zamknięta w foliowym woreczku. U mnie chwilowo - zanim pojada do ogrodu -pilnuje ich dobry duch pewnej kukiełki... Jest ktoś, kto zna tę postać :-)

A w foliowych woreczkach jest przyszła biała uroda, bo tak jak wcześniej pisałam, zapragnęłam białych kwiatów w ogródeczku.

Będą białe liliowce, łubiny i piwonie. Te kolorowe to kanny. I jedna pąsowa piwonia Red charm. Biała to Baroness Schroeder. A białe liliowce to Arctic snow. Zobaczymy - jak zwykle - co tak naprawdę wyrośnie.

Z piwoniami to dopiero początek mojej przygody. Jeszcze niedawno uważałam je za pospolite 'wypełniacze' rabat. Jak zwykle wszystko zależy od gatunku, odmiany. 

Może będę rozczarowana ale oto one, PANIE PIWONIE:

Będą też nowe pacioreczniki, bardzo egzotyczne, bo Striata i Durban o kolorowych, pasiastych liściach.  Kanny na razie do doniczek w domu, pozostałe kłącza po namoczeniu jeszcze dzisiaj pójdą do ziemi.

Tak mają wyglądać moje nowe kanny

 

Oba zdjęcia pochodzą z fantastycznego portalu kannowego z niesamowitym zakresem wiedzy o tych egzotycznych jednak roślinach.

A łubiny? Też niby pospolite, ale jak się patrzy na takie zdjęcia, czyż nie cuda!

 Zdjęcie pochodzi z serwisu Świat kwiatów, gdzie także są moje wątki, Moje 185 metrów i Zielone w czterech ścianach. 

Ile moich śladów i grafomańskiej historii w necie! 

Mój łubin będzie, albo ma być, biały.

I jeszcze białe liliowce, wcale nie tak częste.

No właśnie - Ogrody wodne - bo może też rosnąć kiedyś nad moją sadzawką?


Plany mam piękne, tylko strach wielki, szczególnie przed wykopaniem dziury w ziemi, która wypełni się wodą. 

Czy dam radę z roślinami?

Ryb nie zamierzam hodować!

Miłego dnia czytającym :-)

Pada! Leje! Co za radość.

Nigdy nie przypuszczałam, że kiedyś deszcz będzie mnie cieszył, tak jak dzisiaj.

Jadę pracować, nie wszystko sobie rośnie. 

Pięknej soboty życzę czytającym :-)

Wczoraj Borków, dzisiaj Młociny...

Dzielę nie tylko czas, ale co trudniejsze, także swoje emocjonalne przywiązania do uprawianej ziemi. Nie potrafię uprawiać ogrodu bez zaangażowania serca i umysłu, zresztą wszystko tak robię. 

Cała jestem tym, co aktualnie robię. 

Jak na razie podróże między działkami są inspirująca dla obu, a i dla mnie.

Jedną, tę małą, kocham za to, że jest blisko i nie sprawia kłopotu, dostarcza relaksu i radości, że tak się wszystko udaje. Dzisiaj siedziałam sobie na leżaczku w gorącym (sic!) słońcu, patrzyłam na zieleń wokół, na porządek i ład, dzieło moich rąk i było mi po prostu dobrze, spokojnie.

  
Trawniczek za kilka dni będzie równo zielony, dzisiaj po raz kolejny wygrabiłam sianko, rozsypałam tłusta próchniczą ziemię (zamiast nawozu), jak w sobotę spadnie deszcz trawnik powinien dostac sporą dawkę energii.

Trochę martwiłam się zimą o lekko rudziejące Szmaragdy. Niepotrzebnie. Z każdym dniem cudnie zielenieją, tylko ta szara, sucha ziemia mnie denerwuje.

Jeszcze malusie botaniczne w błękicie ;-)

Przede mną 'pracujący' weekend (uczelnia, zaoczni studenci), we wtorek tu wrócę, a w środę znowu Borków.

Już niedługo kopię staw, Koparka umówiona ! I za to kocham także tę drugą. Za tyle nowych emocji i wyzwań.

Borków

Po pierwszym dniu spędzonym z łopatą, sekatorem, grabiami i czym się tylko da na tych moich nowych 1200 metrach wiem, że to jest moje miejsce na ziemi. 

Pracowałam cały dzień, nie widziałam ani jednej osoby w pobliżu, a jednocześnie bliskość domostw w zasięgu wzroku daje poczucie bezpieczeństwa.

Po lewej lasek brzozowy, dookoła zielone łąki, no i to szemranie strumyka, śpiew ptaków, poza tym błoga cisza. Rajskie miejsce, do którego bezkolizyjnie dojeżdżam w 40 minut. 

Dzisiaj prace porządkowe, głównie czyszczenie brzegów strumyka z tych wieloletnich złogów, suchych traw, patyków naniesionych przez wodę i bobry. Jest jako tako, ale sił nie starczyło, by doprowadzić ten brzeg do zadowalającego stanu.

Kopałam też dzisiaj wzdłuż granicy działki, chyba posadzę tu kosodrzewinę. Taki rowek i tyle kamieni!

 

Rośnie tu wszędzie na dziko mnóstwo bardzo ciekawych roślin, nie znam ich jeszcze, ale są ładne wykopuję i przesadzam na razie nad strumyk.

Nad samym strumieniem, po usunięciu tych stert suchych traw odsłoniłam też mnóstwo rozmaitych ciekawych roślinek. Aż się nie mogę doczekać, żeby zobaczyć te dziką naturę w rozkwicie. Oczywiście nad strumieniem mam zamiar zachować pas około 5 metrów szerokości z niemal nienaruszonym naturalnym stanem roślin. Wyżej, powstanie część ogrodowa z domkiem i stawem. Zarys mam już w głowie, ale jeszcze nad tym będę myśleć i dokładnie planować.

Czeka mnie niezwykle pracowite wiosna i lato, ale to właśnie lubię najbardziej.