A wszystko toczy się dalej...

Kiedy wali się nam na głowę nasz mikroświat, kiedy istnieje dla nas tylko żal i smutek, to tak naprawdę dotyczy to tylko nas. Wokół wszystko żyje swoim rytmem, pełno jest życia, radości, pewnie też gdzieś innego smutku, ale jednak kula ziemska nagle nie staje w miejscu, chociaż przez moment, tak nam się może wydawać.

A czas, odwieczny lekarz - banał przeogromny, ale jakże prawdziwy -  z każdym dniem zaciera każdy ból. Blednie żal, smutek, poczucie straty, zostają tylko dobre wspomnienia.

A do tego wokół szaleje wiosna i rodzi się nowe życie, na każdym kroku pąki gotowe by odrodzić się w nowej pięknej szacie drzew, krzewów, jeszcze chwila i łany wiosennych kwiatów wywołają nowy uśmiech. Może jeszcze będzie przez łzy, ale przecież rozumiejąc życie i jego wartość, nie da się inaczej. Nasza radość z życia, póki ono jest, jest bezcenna.

Jak dobrze że jest przyroda, że mam te moje 185 metrów, bo kiedy dzisiaj patrzyłam na te pąki, jednak jakoś inaczej już patrzę na wszystko. 

Żegnaj Grysiu, witaj Wiosno.

Niezwykle zielony krwawnik

Rozchodniki, wiadomo, pierwsze budzą się do życia

Pąki na rokitniku, ale tylko żeńskim, męski nadal łysy

Pąki na Rosa Rugosa

Nowe kły Rodgersji

wiosna, nowe życie, wszystko się odradza, tylko to co odeszło na zawsze, odeszło na zawsze....

Łąki, strumyk i bobry...

Tylko 20 km od granic Warszawy, w dorzeczu rzeki Świder leży moja łąka nad własnym strumykiem. Obok stary wiąz, brzoza i kępy starych drzew, których nazw jeszcze nie znam. Wokół lasy i pola, w najbliższym sąsiedztwie śliczne działeczki rekreacyjne, no i bobry!

Wygląda na to, że mam własne bobry, no bo skoro ich żeremie są w moim strumyku...

Dziki też są.

Pewnie czeka mnie niezła zabawa z tymi zwierzakami, ale na razie to dla mnie czysta radość.

Z tej radości nie zrobiłam nawet pół zdjęcia, ale też i pogoda dzisiaj była paskudna, buro, mżawka, tak więc zdjęcia już wkrótce. 

No czy nie jest cudny!

Zdjęcie pochodzi z serwisu Kraina bobra. W oczekiwaniu na załatwienie formalności i na cieplejszą pogodę zdobywam wiedzę o bobrach, moich nowych sąsiadach.

Wiosenne przebudzenie

Czasu mam coraz mniej, bo praca, bo nowe plany ogrodowe, ale przecież ROD-owej posiadłości nigdy nie zaniedbam. Dzisiaj spędziłam tam - zaznaczam: w słońcu i cieple! - dobre parę godzin i wiem jedno na pewno. 

Nigdy, za nic, nie zostawię dobrowolnie tych 185 metrów, na których od zera stworzyłam coś, co zaczyna żyć niemal już wedle moich oczekiwań.

Jeśli nowe grunta będą, to będą jako drugie, chyba że los zdecyduje, że jednak ROD pójdzie pod koparki.

Po raz pierwszy, a jest to moja trzecia wiosna na Młocińskiej posiadłości, zobaczyłam jak moja praca daje efekty wiosną na taką skalę. Ogromnie dużo życia wszędzie. Pąki, nowe listeczki, kły rozliczne z ziemi wychodzą, zielone soki widać niemal gołym okiem. 

To jest też pewnie sprawa wiosny tej zimy, bo początki ubiegłych lat były jednak inne, ale tez nadal jest obawa, co dalej.

Czy kotki na wierzbie to jednak zapowiedź wczesnej wiosny?

 Krokusy coraz większe

Łebki szafirków pod jabłonką w sporych ilościach, ale czy zakwitną?

Pąki na trzmielinie oskrzydlonej

Podobne pąki na wszystkich krzewach, azalia japońska zieloniutka, hortensja dębolistna też ma pąki, jak tak dalej pójdzie, zazieleni sie mój ogródeczek za miesiąc.

Trawki

Trawki, ale widać też kły tojeści kropkowanej, takiej z żółtymi brzegami. Nazywa się 'Golden Aleksander'

 To mój zeszłoroczny zakup i uważam ją za bardzo dekoracyjną roślinę.

Przycięłam trzcinniki i jest porządek 

Berberyski

Nie mam już więcej zdjęć, słońce zaszło, a ja grabiłam, czyściłam, porządkowałam ciesząc się każdą chwilą po takiej długiej przerwie.

Jutro wizyta w nowym miejscu... No i co to będzie?

W poszukiwaniu zielonego

Wprawdzie miałam dzisiaj wreszcie pisać dalej o Maderze, ale zupełnie mi się nie chce. Za oknem plucha, a ja sobie zaplanowałam na dzisiaj wizytę w ogrodzie.

Bez sensu, w ulewnym deszczu wędrowałam po zakątkach mojej działeczki w poszukiwaniu życia, zieleni i urody.

Urody nie znalazłam, bo taka pogoda to ni pies, ni wydra, mokro, szaro, buro, tu śnieg, tu błoto, ogólna paskuda. 

Za to życia i zieleni znalazłam mnóstwo! Mam wrażenie, że nic nie zmarzło poza oczywiście Hebe i Głogownikiem. Hebe to oczywista oczywistość, a Głogownik i tak był marny, więc wytnę go przy ziemi i dam mu szansę na lepsze jutro.

A co znalazłam?

Znalazłam cudownie zieloną i w świetnej kondycji moją Morrową Turzycę 'Ice dance'

Siedziała dość głęboko pod śniegiem niczym nie przykryta i jest jak nowa!

Inne trawy:

Jeszcze w śniegu, ale wcale nie jest źle. Miłka, Turzyca Buchananii, Trzcinnik Foerester jeszcze tydzień temu pod metrową warstwą śniegu, dzisiaj wyglądają tak. Zalecane jest cięcie na wiosnę, ale z Miłką i Buchananii to się zastanowię.

Wspaniale przezimowała berberysowa Juliana

Jak widać wokół pełno kiełków krokusów!

O nie nie martwię się wcale, jak tylko zrobi się cieplej spodziewam się tutaj niebieskiego dywanu. A może żółtego???

I jeszcze nieco zieleni. Ubiorek

 

Moje trzmieliny, ta czerwona od Joasi

 Iglaczkowa rabatka

i chyba jednak niezniszczalne wilczomlecze

To na tyle, chociaż w planach nowa lokalizacja ogrodu, jak dobrze pójdzie. Chyba znalazłam wymarzone miejsce wśród pól i lasów, gdzie powoli powstanie mój wymarzony ogród. Czy tylko jednak się uda?

Wilczomlecze

Oglądałam dzisiaj wilczomlecze na rozmaitych zdjęciach i tak mi żal, że moich teraz nawet jeszcze nie widać spod śniegu, a już tak bardzo czekam na ich kolorowe listki o najrozmaitszych kształtach. 

Te migdałolistne w odmianie Purpurea są tak cudne w kolorach od zielonego po ciemną czerwień, z ciemnoczerwoną łodyżką

Tak było w sierpniu 2013 wkrótce po ich posadzeniu. Kwiatów już nie było, a przecież i kwitnienie mają warte uwagi.

To zdjęcie z atlasu roślin

Mam nadzieję mieć podobne ukwiecenie w tym roku.

A w ogóle to mam zamiar do tych odmian, które już mam - Złocistego, Maritimi, Groszkowego i Białoobrzeżonego dodać nowe odmiany, bo uważam wilczomlecze za prześlicznie dekoracyjne rośliny.

Ot takie wspomnienia ogrodowe, zanim znów będzie można mieć je na żywo.

I jeszcze tylko podarowana sadzonka Groszkowego i podwójnie miłe wspomnienie, nie tylko rośliny, ale też wspaniałej ofiarodawczyni.

Tu jeszcze w domu stoi sobie pod krotonem, a teraz nie wiem nawet co tam pod śniegiem jest. Ale myślę, że posadzona 31 października 2013 roku zdążyła się dobrze ukorzenić i wkrótce pokaże zielone 'szczotki'.

A to jego ostatnie zdjęcie z 4 grudnia 2013.

Śnieg powoli znika, kropi deszczyk i mam nadzieję w środę lub czwartek już go nie zobaczyć wcale.

Zakupy?

Ze znakiem zapytania, bo do zakupów droga daleka, na razie to rekonesans, ale jednak ciągnie...
Dzisiaj po raz pierwszy w tym roku zajrzałam do moich ulubionych sklepów.

Trochę dlatego, że poza rewelacyjnym stanem ducha i zapachem wiosny w powietrzu, zdobyłam niezwykle optymistyczne informacje na temat naszego ogrodu ROD-owego. Wszystko wskazuje na to, że plany sobie, a życie sobie. To taka papierowa twórczość, a od jej powstania do realizacji czasem wieczność mija. Może generalnie to mało optymistyczne, ale akurat w przypadku naszego obszaru miasta i dzielnicy Bielany to jest wiadomość wspaniała.

A zatem, po mnie choćby potop, a ja aktualnie znowu mam energię do rozwoju mojego ogródeczka ROD-wego.

Moje roślinne plany, to na tę chwilę uzupełnienie ogrodu o kolor biały. Cudny kolor, a u mnie poza Ubiorkiem wiecznie zielonym białego brak.

Będą białe piwonie. O takie:

Ta ma piękną nazwę 'Mother's choice' i ma mieć niezwykle wielkie, gęste kwiaty.

Ta zaś to piwonia chińska o nazwie 'Shirley Temple'.

Zdjęcia pochodzą z 'mojego' sklepu. To znaczy sprawdzonego przeze mnie. kupowałam tam liliowce w zeszłym roku, w tym też dokupię parę sztuk, ale wyłącznie w kolorze ciemnym.

O takie np.:

Tyle pierwszych planów, ale już to oczekiwanie 'w dołkach startowych' jest, już myślę czy nie czas kłącza kanny do ziemi wsadzać... 

Ale staram się powstrzymać od falstartu, by potem nie mordować 'pędzonych' na parapecie roślin, by nie za wcześnie wsadzić je do ziemi, bo co przyniesie kwieceń, to przecież nadal wielka niewiadoma.

Śniegowy ogródek

Po 4 tygodniach przerwy dzisiaj odwiedziłam wreszcie moje ogrodowe metry. 

Nawet nie zdawałam sobie sprawy jak długo mnie tam nie było. Do tego powrót na działkę oznaczał powrót do radosnej normy, a tamte czarne cztery tygodnie odchodzą w przeszłość. Szybko zwykle zapominam wszystko co było złego w moim życiu, czasem całkiem wyrzucam z pamięci. Och, jak to wspaniale znowu cieszyć się ze wszystkiego!

Wbrew moim obawom, chyba wielkich strat nie będzie, bo biały puszek okrył wszystko szczelnie, śniegu jest naprawdę gruba warstwa, co widać na zdjęciach - płotki niemal całe zakryte.

Berberysy za płotkiem zniknęły pod śniegiem, z przodu tylko patyczki pęcherznic, biało.

Ścieżka zasypana, tylko pod ogrodzeniem zielenią się bluszcz i głogownik, ogniki i tuje. Głogownik całkowicie bez okrycia i wcale nie wygląda źle . Na razie. Zobaczymy co będzie.

Piuropusze tawułek i kosmate gałązki róży pomarszczonej, jakieś ślady na śniegu i tyle.

Nacieszyłam się chyba ostatnim zimowym widokiem, bo jednak codziennie coraz cieplej, zapewne wkrótce śnieg zniknie.

Dzisiejsze zdjęcia

Nic nowego, to bardziej dokumentacja, by upamiętnić sobie ten styczeń. Całkowicie nietypowy, czy może początek nowego klimatu dla naszej szerokości geograficznej. Nie ulega wątpliwości, że to nie

zwykła anomalia pogodowa, ale coś więcej, zapowiedź zmian klimatycznych, gdzie nasza dawna, sroga zima odchodzi w przeszłość.

Nauka jednak też się myli, więc jakie będą następne miesiące, nie wiadomo.

Rozwiązałam trawy. W tym cieple i wilgoci zaczynały gnić w miejscu związania.

Styczniowa wiosna

Słonecznie, ciepło, bezwietrznie. Pieliłam grządki, robiłam ogrodowe porządki i gdyby nie wcześnie zapadający zmrok miałabym wrażenie, że to naprawdę wiosna. Ale poza kłami krokusów innych zbyt wyraźnych objawów wiosny w przyrodzie nie widać.

Za to Berberys Julianae zupełnie w tym roku nie przemarznięty.

Lawenda, której nie ścięłam, bo była ładna jesienią, teraz zaczyna się lekko budzić do życia

Na krzewach róż nadal zielone liście.

Hortensja Dębolistna też nadal ma te swoje kolorowe liście

Rokitnik zdobi szarymi gałązkami, a pod nim zieleni się Ubiorek Wieczniezielony

Gajowiec i Wiciokrzew Zaostrzony

Wielka to była przyjemność popracować kilka godzin w ogrodzie. Mam nadzieję, że zima jednak nie pojawi się już wcale.

1.01.2014

Jechałam przez wymarłe miasto. Warszawa, godzina 13.00, pojedyncze samochody, gdzieniegdzie ludzka istota, do tego szara pogoda, w sumie taki smętny początek roku, ale że już nie jest trzynasty z założenia ma być lepszy. Nawet nocna strzelanina była jakby mniej dokuczliwa, a pies po raz pierwszy w swoim życiu nie reagował w ogóle na huki i błyski petard. Wszystkie poprzednie noworoczne celebracje były dla niego prawdziwym koszmarem, dygotał, z trudem oddychał, ujadał...

Czyli już dobry początek. Chociaż byłby lepszy bez informacji, że niemal 200 tysięcy kosztowały fajerwerki warszawskie. Co za marnotrawstwo! 

Na działce u mnie wszystko na swoim miejscu, ale kilkadziesiąt metrów dalej spalony domek, cały ROD bez prądu. Fajerwerki? Nie wiadomo. I po co komu świętować w taki sposób zmianę jednej cyfry w kalendarzu?

W ogrodzie bez zmian, tylko wszystkie krokusy wystawiły kły. Może zapowiadają jednak wczesną wiosnę? Tak chcę to widzieć, chociaż działka jakoś nie cieszy, odkąd wiem, że to może być ostatni rok tutaj. Na szczęście jest nowa ustawa, zabiorą ten ogród, muszą dać inny teren, tylko wtedy znowu trzeba będzie zaczynać wszystko od nowa.

W drodze powrotnej do domu cudem nie zabiłam psa. Wyskoczył prosto pod koła, ale że miesiąc temu zmieniłam klocki hamulcowe, samochód niemal stanął dęba, ale w miejscu. Pies szurnął po karoserii i po chwili zniknął wśród domów po drugiej stronie ulicy. 

Tylko ja nie od razu mogłam ruszyć dalej...

Nie było właściciela, być może to był właśnie taki po-fajerwerkowy pies, uciekający przed wszystkim prosto pod koła mojego samochodu.

No jednak dobry początek roku!

2014 !

Nie lubię świąt!

Co roku udaję, że je lubię, przygotowuje wszystko precyzyjnie, gotuję, ozdabiam, ale to są mechaniczne przygotowania, za którymi nic nie stoi.

Zupełnie nie wiem dlaczego rok za rokiem daję się wpuścić w te świąteczne 'maliny', bo tak naprawdę, gdyby nie dogorywający pies, byłabym na drugim końcu świata, gdzie nikt o świętach nawet nie myśli.

Ale never again!

Za rok, Grin będzie biegał po zielonych trawnikach po drugiej stronie tęczy, a ja będę albo z nim, albo daleko stąd.

Dzisiaj wyrzuciłam absolutnie wszystkie ozdoby świąteczne i niezmiernie mnie cieszy, że jutro 'normalny' dzień.

Nie mam najmniejszych wątpliwości, że wielu ludzi nagina się wbrew własnej woli do tego świątecznego szaleństwa, pomimo że ani nie jest im potrzebne, ani nie sprawia im to żadnej przyjemności, a jest jedynie źródłem frustracji.

To trochę tak jak z małżeństwem. Większość przypadków to kompletne nieporozumienie, tylko ten niewielki procent to ludzie, którzy po wielu latach nadal potrafią nie tylko świętować razem, ale też mieć z tego rzeczywistą przyjemność.

Niestety, to jednak mniejszość.